Het is zaterdagavond 21.30 uur. Het begint nu wel tijd te worden om me 'mooi' te gaan maken. Met stijltang, mascara en kledingkast ben ik druk in de weer, want ik heb met een vriendinnetje afgesproken om te gaan stappen.

Eenmaal binnen, krijg ik al weer spijt. Ik voel me oud en ben pas 22 jaar. Vriendin merkt op: "Dees er lopen hier jongens die net zo oud zijn als m'n broertje". En ja, ze heeft gelijk….ondanks dat de meerderheid van het publiek onder de 18 is, probeer ik er niet op te letten en het gewoon naar me zin te hebben.

De muziek is heerlijk. De DJ's doen hun best om iedereen te laten dansen en dat gebeurt dan dus ook. Dansende mensen + Kleine tent + Drukte = HITTE!! Ik kan me even niet meer herinneren wanneer het de laatste keer was dat het ergens zo heet was. Omdat het te warm is om constant in 1 van de 2 tenten te staan, besluiten we om zo nu en dan heen en weer te lopen en in het middenstuk te blijven hangen. Frisse lucht is zooo heerlijk!

Tijdens het heen en weer hoppen, spot ik iets. Of werd ik eerst gespot? Geen idee….Ik blijf even kijken…wat langer dan normaal en hop weer achter het vriendinnetje aan. Hetgeen wat ik gespot had, spot ik vaker op de avond. Onze lange blikken veranderen in een kort onzeker lachje naar elkaar.

Wacht eens..dit spelletje ken ik…dit is gewoon flirten! Ik speel het spelletje mee. Het onzekere lachje verandert in een wat verleidelijker lachje. Meneer heeft door dat ik het spelletje mee speel. Mooi!! Hij loopt langs, spot me en blijft even in de buurt hangen. Ik, hoe independent/strong woman ik dan ook ben, vind toch dat hij maar moet beginnen met het praatje. Call it old fashioned ;) Hij begon ten slotte.... toch?

Meneer durft niet en loopt weer naar buiten. He shit! De avond nadert zijn einde en ik ben nog in de ban van meneer, maar verder dan een lachje en wat lange blikken komen we niet. Totdat ik besluit om naar huis te gaan. Op weg naar de uitgang, meng ik me in de drukte en ja hoor…daar staat hij dan. Ik kijk hem nog één keer aan, lach lief en loop door. Terwijl ik doorloop voel ik een hand op me schouder…maar het is te druk om terug te keren. Op dat moment besluit ik om het vriendinnetje maar even in te lichten. We blijven nog even bij de uitgang wachten in de hoop dat…..

Mijn hoopgebedje wordt gehoord, want hij staat ineens naast me. Ik sein naar het vriendinnetje en zij besluit dat ze maar tien minuten over het aantrekken van haar vestje gaat doen.

Ik gooi mijn: "Ik vind dat hij maar moet beginnen met praten" eis overboord en loop naar hem toe. We beginnen een kort gesprekje over koetjes, kalfjes, dat hij me vaker heeft gezien en wat ik nu nog ga doen. Hij is zijn vrienden kwijt en wacht daarom bij de uitgang, ziet zijn vrienden en sluit het gesprek af met: Ik heb je vaker gezien..dus als het zo moet zijn..dan zie ik je wel weer. Tot ziens….en weg is hij.

Oké dat mijn 'hoopgebedje' werd gehoord is domweg geluk…en nu wil hij het op 'het lot' gooien. Hmmm… geloof ik in het lot? Het hele ment to be gebeuren? Ik wou dat ik volmondig JA kan zeggen, maar helaas. Ik geloof dat je soms het lot een beetje kan/moet helpen. Geloof jij in het lot?

Ik hoop dat ik over een tijdje kan zeggen: Ik geloof….en dat ik hem natuurlijk weer gespot heb!!

En...ik moet toegeven dat hij 'het spel' goed heeft gespeeld. Want zelfs nu nog..hangt hij ergens in m'n hoofd rond! Toeval?

Desiree van der Heiden