Ik denk wel eens; denk ik wel eens na? En na lang nadenken kom ik meestal uit op “nee”. Op dat nadenken van ervoor na, natuurlijk. Dat tel ik dan weer niet mee. Ik ben niet het licht waar ik en anderen op zoek naar gaan. Ik ben eerder een soort donker gat wat je achter je wilt laten, of het donkere gat wat altijd achter je zit. En waar je op zit.

Ik ben zeg maar de terminale hoop. De griep die de tering compleet maakt. Ik ben de suiker in de koffie van een diabeet. Ik ben, ik was.

Ik was eens lang geleden een schone prins die op de ware wachtte. IK heb uitgekeken naar dat moment. Uitgekeken naar het vooruitzicht om de rest van mijn leven te zeuren over een erwt die onder mijn kussen ligt en mijn 300 meter goudkleurige, lange haren te kammen terwijl ik rust in een parelwit bed op de dertiende verdieping van mijn zwevend kasteel.

Maar nee, ik kreeg mijn pensioenregeling in de bus nadat ik vorige week werd getrakteerd op verschillende aanbiedingen van uitvaartverzekeringen.

Naast de dagelijkse beslommeringen een welkome afwisseling. En wat zijn mijn dagelijkse beslommeringen? Werken om alles te kunnen betalen zodat ik geen incasso’s achter me aan krijg. By the way, nog bedankt Orange voor na twee dagen te laat te zijn, dermate veel fouten te maken dat ik het viervoudige kan betalen. Ik kan niet wachten totdat jullie fungeren met T-Mobile om de overgang voor mij nog soepeler te maken.

Ik heb zin in het leven. Ik hou van belastingen en aanslagen. Ik hou van het feit dat ik in een land woon waar straks niks meer mag, maar alles moet. Ik hou van Balkenende en Verdonk. Ik hou van Extreemrechts en de Hoffstadt-groep. Ik hou van Burka’s en zwarte kousen, van witte sokken onder een donkergekleurd pak, maar het aller-fijnst vind ik het gebrekkig Nederlands.

Ik hou ervan.

Zo dat is uit mijn systeem.
Hoe gaat het met jullie ?

Ik ben zo blij met het weer. Jullie ook niet? Ik hou van zure regen en de aankomende koude dagen. Het mijzelf kleden tot een aantal van 2 shirtjes, 1 trui, 1 vest, 1 dikke winterjas en hopelijk zou ik genoeg hebben aan 1 (spijker)broek en dubbele sokken. Buitenshuis, maar ook binnenshuis. Aan de verwarming gedraaid te hebben tot het maximale, zal ik als een Michelin-mannetje erbij lopen in mijn huis sinds ik een enorme koukleun kan zijn. Wat hou ik toch van het weer.

Ik hou van auto-ongelukken en aardbevingen, vliegtuigrampen en tsunami’s. Ik hou van vliegende kogels en mensen uit Afghanistan. Ik hou ervan om depressie te zaaien.
Sorry ik kan het gewoon niet laten.

Ben ik misschien een pessimist?

Of een PESTimist?

Ik ben gewoon een gemeen rotjong dat op zoek is. Op zoek naar anders, naar beter en naar gekker. Ik ben op zoek naar mijn grens. Ik ben ‘m al lang gepasseerd, maar vertel het mij maar niet.

Ik ben op zoek naar een uitdaging.

Ik heb mijn vrienden, ik flirt er graag op los, ik heb mijn werk, ik heb een goed leven en ik heb uitzicht op laagjes van positiviteit.

En nog steeds wil ik een uitdaging.

Dus daag me maar uit…

Christoffer Binti Mohamed Kasim